“Yitirmeden” demiş ya adamlar, neden yakın kalınamaz?
Kalınsa aranmaz diye mi, anlamsız olur; büyüsü kaçar da ondan mı? Öyle kalsa, mümkün olsa.. o an yitmese, kaybolmasa..
Doğruyu da, yanlışı da görebiliyor halde olmalı insan şu yaşına, bu kazanım ve hata silsilesi tabloyu yaratarak gelmişse..
Ve görüyoruz da, ortada. Hala körebe oynamakta ısrar eden o çocuk içimde, hala aç gözlerini diyebilmiş değilim ona.. esasında acınası desem de, yalan söylerim inanmalı buna.
Zaaflarımız hep zaaf olarak kalacaksa, aldığımız hiçbir ders, yaptığımız tüm çıkarımlar işe yaramayacaksa bu yolda…
Beklesen ne, gitsen ne??
